Dojrzewanie - NADUŻYCIE SEKSUALNE DZIECKA

A. Nadużycie seksualne dziecka przez osobę dorosłą jest pos­tacią nadużycia dziecka. Występowanie tego zjawiska zwykle jest objawem pewnej dezorganizacji i zaburzeń środowiska psychologicznego, w którym pierwotnie zaburzona jest rela­cja między dzieckiem a dorosłym. Osoba dorosła dopuszcza­jąca się takiego nadużycia zwykle jest dobrze znana dziecku i między nią a dzieckiem występuje związek znaczący o cha­rakterze trwałym. Zwykle nadużywane płciowo dziecko jest spragnione uczuć i nie interpretuje czynów dorosłego jako nadużyć. W mniej niż 5% wszystkich ujawnionych przypad­ków seksualnego nadużycia dziecka stwierdza się element uży­cia siły. Dziecko zwykle „współpracuje" z dorosłym, traktu­jąc jego postępowanie jako przejaw uczucia. Poza czynami nierządnymi dziecko takie zwykle doświadcza deprywacji emo­cjonalnej i jest zaniedbane.B. CZĘSTOŚĆ WYSTĘPOWANIA. Jest to znaczny problemzdrowotny o nieznanych bliżej rozmiarach społecznych.C. ETIOLOGIA. Czynniki etiologiczne składające się na nadużycie seksualne dziecka są różne i wielopłaszczyznowe.W większości przypadków istnieje różnego rodzaju dezorganizacja rodziny połączona z deprywacją emocjonalną i środowiskową. Większość rodziców, którzy dopuszczają się czynów nierządnych ze swoimi dziećmi, doświadczyła podobnegotraktowania w swoim dzieciństwie.D. OBJAWY KLINICZNE. W większości przypadków u dziecka występuje przewlekłe zapalenie sromu i pochwy, chorobaweneryczna lub uszkodzenia zewnętrznych narządów płciowych. Inne objawy fizykalne stwierdza się rzadko. Ponadtozwykle istnieją pewne problemy w relacji między rodzicamia dzieckiem lub zaburzenia zachowania dziecka.E. POSTĘPOWANIE LEKARSKIE. Jednym z głównych celówinterwencji lekarskiej jest identyfikacja osoby dorosłej, odpowiedzialnej za nadużycie seksualne dziecka i odizolowaniedziecka od tej osoby. Celem leczenia jest zwykle przywrócenie równowagi w rodzinie i utrzymanie jej integralności. Jednakże, jeśli sprawcą jest któreś z rodziców, dziecko oddzielasię od tej osoby i — w niektórych przypadkach — umieszcza pod opieką innych osób. Zarówno dorosły, jak i dzieckopowinny być kierowane do oceny psychiatrycznej i leczenia.F. POSTĘPOWANIE PIELĘGNIARSKIE. Często pielęgniarkabierze udział w rozpoznaniu sytuacji nadużycia seksualnegodziecka. Ponieważ spędza ona więcej czasu z rodzicami i dzieckiem, znajduje sig w najlepszej sytuacji do obserwowania jakości stosunków między dzieckiem a jego rodzicami. Pielęgniarka stwierdzająca nieprawidłowe zależności między rodzicami a dzieckiem lub wyładowania emocjonalne dziecka powinna prowadzić dalej obserwację i rejestrować zależnościmiędzy obserwowanym dzieckiem a innymi dziećmi i dorosłymi. W przypadku przyjęcia dziecka do szpitala pielęgniarkapowinna oceniać zachowanie się dziecka, gdy bawi się onoz innymi dziećmi, a także podczas zabawy lalkami. Ponadtopielęgniarkę powinno uczulać na możliwość nadużycia seksualnego dziecko z nawracającym zapaleniem pochwy i sromu.Opieka pielęgniarska nad dzieckiem podejrzanym o dokonanie na nim nadużyć płciowych powinna rozpocząć się jak najszybciej. Ważne jest skierowanie rodziny do lekarza i pra­cownika społecznego lub zespołu wyspecjalizowanego w po­stępowaniu w przypadkach nadużycia seksualnego dziecka. Zwykle pielęgniarka ocenia w dalszym ciągu całościowo sy­tuację rodzinną, aby pomóc w ustaleniu osoby sprawcy. Po­winna ona także zapewnić dziecku możliwość udziału w za­bawach ekspresyjnych. Pielęgniarka powinna stale pamiętać, że osoba dorosła jest pacjentem w równym stopniu co dziecko i nie można obciążyć jej winą za uszkodzenia ciała dziecka powstałe w wyniku nadużycia seksualnego ani za emocjonal­ną deprywację dziecka. Powinna ona oddziaływać podtrzymująco na oboje oraz ułatwiać im dostosowanie, a także nieść pomoc dziecku w jego rozwoju emocjonalnym, jeśli ma ono zostać umieszczone w rodzinie zastępczej.

Letin urlop z dziećmi przez całe dwa tygodnie. | kredyt przez internet | Katalog dziecięcy | Wyjątkowa Poduszka | stoły konferencyjne | apartamenty w Warszawie

Wstęp

Ażeby zachować ciągłość życia, natura wyposażyła zwierzęta w instynkt płciowy. Związała z czynnościami rozmnażania silne, przyjemne przeżycia. One są silnym bodźcem, motorem działa­nia. U wielu zwierząt życie płciowe, czynności związane z zapładnianiem, wymagają wstępnych zabiegów. Głuszec, nim nakłoni samicę do współżycia, tokuje, wydaje dziwne, dla głuszców piękne głosy, puszy się, tańczy. Wszystko to czyni, aby się spodobać swej partnerce. Niektóre zwierzęta na okres godowy zmieniają barwę, a wszystkie starają się wydać jak najpiękniejsze, jak najsilniejsze. Jelenie toczą walki. Prawo do samicy ma ten najsilniejszy. I chyba słusznie, bo ten zapewni najzdrowsze potomstwo. Sprawy płci dochodzą do głosu tylko w pewnych okresach życia zwierząt. Wówczas koncentrują one wszystkie swoje zainteresowania na sprawach płci, wówczas odbywają się i walki jeleni, i tokowanie głuszców. Między tymi okresami zwierzęta wykazują obojętność dla spraw płci. Człowiek, jak już sobie powiedzieliśmy, podlega także prawom biologii — i człowiek wyposażony jest w potężny instynkt płciowy. Ale przecież człowiek różni się jednak od zwierząt — taką zasadniczą różnicę stanowi szczebel rozwoju psychicznego.